Soms grijpt het mij ineens aan en vraag ik me oprecht af: Begrijp ik deze wereld nog wel?
Het voelt alsof we steeds verder af zijn komen te staan van iets wat eigenlijk zo dichtbij is, waar we zelfs onderdeel van zijn. De natuur, ons lichaam en ons eigen ritme.
We zijn er zover van afgedreven. Alsof we zijn gaan geloven dat we erboven staan. Dat we haar kunnen sturen, controleren… zelfs bevechten.
Maar hoezo?
Ik voel het steeds vaker. Dat wringende gevoel van: dit klopt niet.
Een wereld waarin alles sneller, groter en meer moet. We vooral binnen leven, in kantoren, in systemen en in structuren die we zelf hebben gebouwd. En ergens zijn we gaan geloven dat dit ‘het leven’ is. Dat er dagen voorbijgaan zonder dat we buiten zijn geweest.
We zijn de zon als iets spannends gaan zien. Iets waar we ons tegen moeten beschermen. Terwijl ik juist voel hoe mijn hele systeem tot leven komt als ik buiten ben. De zon is letterlijk onze bron.
En het raakt mij.. Hoe normaal we dingen zijn gaan vinden die eigenlijk helemaal niet zo kloppend voelen.
Dat we moe zijn en onrustig slapen. We ons voeden met suikers, snelle prikkels en eindeloze schermtijd. Dat we denken dat het aan iets buiten ons ligt als we ons niet goed voelen. Dat er zoveel angst is. Zoveel ruis. Over hoe we moeten leven. Wat wel en niet goed is.
En dat velen daar dan in meegaan… omdat het zo hoort. Zonder nog echt te voelen of het klopt voor ons. En vinden het vervolgens heel logisch.
En ik? Ik sta daar tussenin en denk oprecht: hoor ik hier wel? Ik merk dat ik mij daar soms echt verloren in kan voelen. Alsof ik op de verkeerde plek ben beland.
Alsof ik het niet helemaal begrijp of misschien wel nooit echt heb begrepen.
En tegelijkertijd voel ik ook: misschien is dát precies waarom ik hier ben.
Niet om mee te draaien in iets wat voor mij niet klopt. Wel om leiderschap te nemen over mijn leven en hierin ook anderen inspireren en ondersteunen dat ook te doen. Laten zien dat angst en onzekerheid niet hoeft te regeren, maar juist uitnodigt het te onderzoeken.
Want ik geloof niet in een leven of toekomst dat geleefd wordt door angst, door druk, door moeten, door afgesneden te leven. Afgesneden van onszelf, van elkaar en van de natuur. Ik geloof in iets anders. Ik geloof in een wereld waarin rust geen luxe is, maar een basis. Waarin we niet harder zijn, maar zachter worden. Waarin we onszelf niet verliezen in alles buiten ons, maar juist thuiskomen bij onszelf. Een wereld waarin we weer verbinden en weer luisteren naar ons lichaam, naar elkaar en naar de natuur. Naar wat er echt in ons leeft en geleefd wil worden.
Misschien is dat wel waarom ik zo voel wat ik voel. Niet omdat er iets mis is met mij. Maar omdat iets in mij zich herinnerd hoe het óók kan. Zachter. Rustiger. Meer verbonden.
Dat is waarom ik doe wat ik doe. Niet omdat ik denk dat ik het beter weet of het allemaal perfect doe. Wel omdat ik het anders voel en telkens weer terugkeer. Naar mezelf, naar de stilte en naar klopt voor mij.
En ook omdat ik zie dat wanneer iemand even stopt, echt luistert en terugkeert naar zichzelf… er iets verandert. Rust, helderheid en richting van binnenuit. Als we daar allemaal iets meer van zouden hebben, zal de wereld liefdevoller uitzien.
Dus ik ben niet op de verkeerde plaats.
Ik ben hier om te herinneren dat het ook anders kan.
Liefs, Gea
