Er waren momenten dat ik dacht: nu heb ik het helder.
En even later stond ik (gevoelsmatig) toch weer stil. Of liep ik een zijpad in waarvan ik achteraf dacht: oh.. dáár moest ik blijkbaar langs.
Dit jaar vroeg niet om harder gaan.
Het vroeg om vertragen.
En eerlijk zijn, vooral naar mezelf.
Bijsturen, keer op keer
Wat ik heb geleerd, is dat bijsturen geen falen is.
Het is luisteren.
Er waren keuzes die ik maakte vanuit mijn hoofd, omdat ze logisch leken. Veilig. Verstandig.
En mijn lijf? Dat trok zachtjes aan de handrem.
Niet meteen. Eerst subtiel.
Later steeds duidelijker.
Ik heb geleerd dat mijn lichaam vaak eerder weet wat klopt dan mijn hoofd bereid is toe te geven.
Dat ongemak niet iets is wat weg moet, maar iets wat iets wil zeggen.
Soms stuurde ik bij voordat het zichtbaar was voor de buitenwereld.
Soms pas nadat ik vastliep.
Beide waren oké.
Dwalensporen die achteraf richting bleken
Er waren ook dwalensporen.
Momenten waarop ik dacht dat ik verkeerd zat.
Achteraf zie ik: die stukken waren nodig.
Ze lieten me voelen wat niet meer van mij was.
Wat ik aan het vasthouden was uit loyaliteit, uit gewoonte of uit angst om teleur te stellen.
Ik heb dingen achtergelaten waarvan ik nooit dacht dat ik ze los zou durven laten.
Niet in één keer.
Maar stukje bij beetje. Met twijfel. Met tranen. Met rouw ook.
Want loslaten doet soms pijn.
Niet omdat het fout was, maar omdat het ooit betekenis had.
Keuzes maken, mét spanning
2025 leerde mij dat kiezen niet betekent dat het meteen rustig voelt.
Soms voelt het eerst spannend. Rauwer. Eerlijker.
Ik maakte keuzes waarvan mijn hoofd zei: weet je dit zeker?
En mijn hart fluisterde: ja… ook al is het eng.
Ik ben meer gaan voelen.
Niet alleen de fijne dingen, maar ook de pijn.
De teleurstelling. De onzekerheid. De vermoeidheid.
Niet om erin te blijven hangen.
Maar om mezelf niet meer voorbij te lopen.
Van hoofd naar hart (en weer terug)
Dit jaar ging niet over het uitschakelen van mijn hoofd.
Het ging over samenwerken.
Mijn hoofd mocht weer ondersteunen, in plaats van leiden.
Mijn hart mocht vaker het eerste woord hebben.
Dat bracht rust.
Niet omdat alles duidelijk werd, maar omdat ík duidelijker werd voor mezelf.
Wat ik meeneem
Als ik één ding meeneem uit 2025, dan is het dit:
Ik hoef het niet zeker te weten om toch te bewegen.
Ik hoef het niet perfect te doen om trouw te zijn aan mezelf.
Mijn pad hoeft niet logisch te zijn voor anderen.
Als het maar klopt vanbinnen.
Welke keuze voelt spannend, maar ergens ook eerlijk voor jou, als je echt naar jezelf luistert?
