Vandaag, 29 oktober, is het Wereld Psoriasisdag.
Al heb ik niets met allerlei specifieke dagen, toch verneem ik dat er vandaag bewuster bij stil sta.
Jaren van verbergen en vechten
Na jarenlang te hebben geworsteld met ernstige psoriasis,
op plekken die ik niet kon verbergen -zoals onder andere in mijn gezicht-, was ik moe.
Moe van het verstoppen, moe van de starende blikken,
en moe van het gevecht met mezelf.
Ik had al veel geprobeerd.
Zalfjes, therapieën, (goed bedoelde) adviezen.
Artsen die zeiden: “Voeding of leefstijl heeft hier geen invloed op.”
En ik ging daar in mee.
Totdat ik iets in mij hoorde fluisteren:
Wat als er toch meer is?
Mijn huid als boodschapper
Ik wist niet of het iets zou veranderen,
maar ik voelde dat het tijd was om mijn huid anders te gaan zien.
Niet langer als vijand, maar als boodschapper.
Ik begon met luisteren.
Naar mijn lichaam.
Naar wat het mij wilde vertellen.
Ik koos voor minder bewerkt voedsel, meer rust, meer dankbaarheid.
Voor zachter zijn, in plaats van harder vechten.
En langzaam, stap voor stap, werd het rustiger.
Vanbinnen én op mijn huid.
Er zijn nog plekjes.
Maar ik ben daar nu oké mee.
Het is een deel van mij. Van mijn verhaal.
En tegelijkertijd voel ik, ook deze plekjes nog gaan verdwijnen.
Vorig jaar deelde ik dit stuk van mijn reis en kreeg ik veel reacties van mensen die vroegen hoe ik het had gedaan.
En eerlijk: dat vind ik lastig om uit te leggen.
Want het is voor iedereen anders.
Er is geen vaste weg, geen stappenplan.
Wat ik hier deel, is een deel van míjn ervaring.
Wat voor mij werkte, hoeft niet precies zo te werken voor een ander.
Maar misschien herken je iets. Iets in het verlangen om niet alleen je huid, maar ook je binnenwereld te helen.
De kracht van mildheid
Deze ervaring heeft mij laten zien hoe krachtig onze intenties kunnen zijn,
en hoe ons lichaam soms reageert op de bewegingen die we van binnenuit maken.
Ik ben geen arts.
En geen wetenschapper.
Maar ik ben wél mijn eigen bewijs van wat er gebeurt als je vertrouwen kiest in plaats van strijd.
Psoriasis is zichtbaar.
Maar wat eronder ligt, is vaak onzichtbaar:
spanning, perfectionisme, het niet willen laten zien dat iets pijn doet.
Ik sta nu vaker bewuster stil bij wat mij uniek maakt,
en bij de kracht van mildheid.
Gezondheid gaat niet altijd over oplossen,
maar over in balans komen met jezelf.
Ik geloof in de veerkracht van je lichaam en je mind.
En ben van mening dat je soms meer invloed hebt dan je denkt.
Wees zacht.
Luister.
Je lichaam wil niet tegen je vechten,
het wil met je samenwerken.
